column Eric Korver: Niels

De impact van letters gaat soms verder dan je kunt vermoeden. Letters, woorden; samen een verhaal. Je overviel iedereen er mee. Gewoon op Facebook. Uit het niets.
Jouw verhaal.
Dat horen we altijd graag, want je kan zo mooi vertellen. Enthousiast, met glimmende ogen, geestdriftig als je bent over de mooiste sport die er bestaat.
Jouw sport.
Maar dit verhaal, beste Niels, dat wilden we niet horen. Dat wilden we niet lezen. Niet omdat jij het vertelde, nee, helemáál niet. Omdat die letters en die woorden samen een boodschap vormden die keihard aankwam. Vooral bij jezelf, bij broer Erwin, vader en moeder, maar ook bij iedereen die jou kent. Bij je collega’s in het peloton, bij de volgers aan de kant, en ja, bij de verslaggevers. Want die hebben ook een hart. Dat van mij brak een beetje.
Je ziekte is terug, daar kwam het op neer.
Meteen schoten gedachten terug, terug naar 2013, het jaar waarin jouw zomer ook in het teken stond van dezelfde strijd.
Je won. En je vertelde je verhaal. Over de pijn, de angst, de twijfels en het gevecht. Openhartig, zoals je ook nu openhartig bent in je boodschap.
We genoten allemaal van je terugkeer in het peloton. En iedereen jubelde van binnen, en sommige van buiten, toen je op de Weissensee je mooiste zege ooit behaalde. Geen mens die je dat niet gunde.
‘Mijn ziekte maakt die zege niet heroïsch’, zei je daar later over, in die mooie documentaire van Omroep Zeeland. Misschien niet. Misschien maakte je ‘m gewoon wel zelf heroïsch. Met je verhaal, met je voorbeeld voor al die duizenden mensen die hetzelfde gevecht leveren als jij. Hen gaf je de hoop dat ze óók kunnen winnen. Net als jij.
Je was terug.
Beter dan ooit misschien wel, dat liet je vorig seizoen nog zien in de Vierdaagse, in Zweden ook.
Maar dit seizoen eindigt abrupt voor je. Omdat uit het niets je opnieuw de strijd aan moet met je eigen lijf.
‘Luctor et Emergo’ schreef je. De Zeeuwse lijfspreuk. ‘Ik worstel en kom boven’. Laten we het daarop houden Niels.
Boven komen en terugkeren, in het peloton. Of het komend seizoen is, het seizoen daarop of over vier jaar. Maakt niet uit. De Tour wacht op niemand zeggen ze, maar het peloton wacht altijd op jou.
En als je dan weer eens wint, mag je best zeggen dat je ziekte die zege niet heroïsch maakte. Wij weten wel beter.
Sterkte!
Eric Korver
Ingmar Kuper

Artikel geplaatst op: 20 januari 2018 - 00:00

Gerelateerd

Delen