Het ingewikkelde topsportbestaan van Iris van der Stelt ‘Schaatsen kost geen geld, da’s al heel wat’

Iris van der Stelt behoort tot de beste schaatssters in het marathonpeloton. Prima ploeg, rap groeiende erelijst, en nog min of meer aan het begin van haar loopbaan. Maar hoe lang de werkelijk gaat duren, kan Van der Stelt niet zeggen. Haar maatschappelijke carrière kan weleens leidend zijn, omdat er in de marathons geen droog brood valt te verdienen. Zeker niet voor vrouwen. ,,Het schaatsen kost me geen geld, da’s al heel wat.’’


De marathon is geen vetpot, dat is inmiddels wel bekend. Als je mazzel hebt, houd je aan een vond een paar tientjes over. Voor het gros is er helemaal niets. En bij de vrouwen is de spoeling nog dunner. Even gloorde er hoop toen vorig seizoen het prijzengeld voor beide seksen gelijk werd getrokken. Maar voor deze winter zijn de dames alweer gekort.
Jammer, zegt Iris van der Stelt. ,,Veel dames hebben zich daar hard voor gemaakt. Dan wordt uiteindelijk dat besluit genomen, om het een jaar later weer terug te draaien. Dat is niet goed. Ook bij de heren is trouwens het prijzengeld wat omlaag gegaan, dus in het algeheel is er gekort op de hele marathon. Een jammerlijke ontwikkeling. Afgelopen jaar hebben we toch allebei laten zien dat dit een heel mooie sport is, hebben we de sport ook goed verkocht. Spijtig als het resultaat daar dan van is dat er minder geld naartoe gaat.’’

Best geluk


De vraag of ze van haar sport kan leven is eigenlijk overbodig, omdat het antwoord voor de hand ligt. Iris van der Stelt grinnikt ook wat om dan met een duidelijk antwoord te komen. Nee dus. ,,En dan heb ik nog best geluk met de ploeg waar ik bij zit. Bij mkbasics.nl hebben we het vergeleken met veel andere damesteams zeker niet slecht. We krijgen geen salaris, maar trainingskampen en onkosten worden wel vergoed. Dus je kunt het zo zien dat mijn grootste hobby me geen geld kost, en da’s al heel wat.’’
Ze is, vervolgt ze, verder ook niet met die financiële kant bezig, omdat ze daar zelf nauwelijks invloed op heeft. ,,Hard schaatsen en de sport mooi verkopen, meer kan ik er niet aan doen. En marathonschaatsen is natuurlijk geen uitzondering ten opzichte van veel andere sporten waarin de honorering van prestaties door vrouwen achterloopt bij de mannen. Maar het is verspilde energie me daarmee bezig te houden.’’
Iris van der Stelt zou met haar kwaliteiten niet misstaan op de langebaan, een circuit waar ook nog iets meer te verdienen zou zijn. Maar geld blijkt geen drijfveer voor de Zuid-Hollandse, die weinig heil ziet in een terugkeer naar die discipline. ,,Ik ben gestopt met de langebaan in een periode waarin het niet goed gingen met schaatsen. Sindsdien heb ik ook niet echt de ambitie dat weer op te pakken.’’

Elastiek


Toch knaagt er nog iets van binnen. Van der Stelt heeft het gevoel dat het niet af is voor haar, dat ze meer kan dan ze ooit op de langebaan heeft laten zien. ,,Ik kan het in de marathons, ik kan het in de trainingen, maar als voor zo’n langebaanwedstrijd het ijs op stap, dan knapt er iets. Het is mentaal, dat weet ik. Na driehonderd meter is het net of er elastiek om m’n benen zit, dan kan ik gewoon echt niet verder. Heel apart. Ik zie het als een marteling, vraag mezelf ook weleens af waarom ik dat zou doen. Ik haal genoeg plezier uit de marathon, daar gaat het niet om.’’
Haar studie fysiotherapie sloot Iris van der Stelt ook af. Maar ze pakte weer een nieuwe op: kinderfysiotherapie. Da’s een masterstudie waarmee ze voorlopig weer vier jaar bezig is. ,,Ik wilde me na die reguliere opleiding specialiseren, wil mezelf ook blijven ontwikkelen en leren. Maar ik moest eerst kijken wat ik leuk vond.’’ Het werden kinderen. ,,Altijd al een klik mee gehad. Leuk ook om mee te werken. Daar krijg ik echt energie van. Ik heb ook best een zwak voor kinderen met een beperking, help ze graag binnen hun mogelijkheden verder met dingen die ze niet kunnen. Daarom die keuze.’’
Haar topsportbestaan wordt er behoorlijk ingewikkeld van, want naast die studie en haar trainingen werkt ze inmiddels ook nog een aantal uren. Het moet haar zo ongeveer kampioen timemanagement maken. ,,Het is inderdaad krap’’, geeft ze toe. ,,Ik heb ook echt een agenda nodig. Het geeft me rust en houvast als ik alles opschrijf wat ik doe en wanneer. Van maandag tot en met donderdag is er weinig speling, kan er niet veel tussendoor. Aan de ene kant ben ik best nieuwsgierig naar wat ik kan bereiken als ik fulltime schaats. Aan de andere kant, als ik kijk hoe ik zelf in elkaar zit, denk ik ook dat ik het lastig zou vinden er helemaal niets naast te doen.’’
Van der Stelt barst, zeker na de successen van vorig seizoen, van de ambitie. Daarin is ze niet de enige binnen het team, waar Lisa van der Geest en Merel Bosma net zo veel willen winnen. ,,Als team zijn we sterk, maar niet zo sterk dat we even de prijzen onderling kunnen verdelen. Het is niet zo dan we vandaag voor de ene rijden en een week later voor de ander. We moeten kijken hoe een wedstrijd loopt en dan proberen één van ons op de eerste plaats te krijgen. Daar kunnen we dit seizoen overigens nog wel een stap in maken.’’

Vriendenteam


In dat team voelt Iris van der Stelt zich enorm op haar plek. Een echt vriendenteam, zegt ze meteen. ,,Lisa kende ik al, Merel kwam er vorig jaar bij, en met z’n drieën en coach jan Martien van de Wetering zijn we afgelopen winter heel close geworden. Daar zien we allemaal de voordelen van, maar als je zo close bent, kan het soms ook moeilijk zijn dingen te zeggen die wat lastig zijn. Daarom hebben we ervoor gekozen met z’n vieren naar een coach te gaan en daar onze doelen echt met elkaar te bespreken.’’ Want, vervolgt ze, niet alleen zij wil graag die 200 winnen, of het NK. ,,Dat willen Lisa en Merel óók. We kunnen dat alle drie winnen. En we gunnen elkaar heel veel, maar als topsporter hebben we ook allemaal onze eigen doelen. Hoe ga je daar in een team mee om? We zien allemaal in dat we op dit gebied een stap moeten maken, en zijn daar echt mee bezig. Juist daardoor denk ik dat we in moeilijke tijden als team heel sterk staan.’’
Van der Stelt heeft die ervaring met een sportpsycholoog zelf al langer. ,,Ik dacht altijd dat als ik zó ver was, het niet goed zou gaan met me’’, zegt ze lachend. Maar de praktijk leerde iets anders. ,,Ik ben redelijk perfectionistisch. De druk die ik mezelf opleg, wordt steeds hoger. Daarbij is het voorgekomen dat ik echt het plezier in schaatsen ging verliezen. Dat vind ik het niet waard. ‘Baat het niet, dan schaadt het niet’, dacht ik daarom. En die gesprekken hebben er wel toe geleid dat ik daar nu beter mee kan omgaan.’’
Van der Stelt heeft daarbij nog een extra factor. Ze heeft een relatie met Leander van der Geest, en dat maakt Lisa van der Geest haar schoonzusje. ,,Is wel een dingetje’’, geeft ze toe. ,,We gaan er heel professioneel mee om, hoewel we het er vorig jaar niet eens over hebben gehad. Maar natuurlijk hebben wij wel eens miscommunicatie tijdens de wedstrijd, of zijn we het niet met elkaar eens. We hebben allebei aangevoeld dat we zoiets gelijk moeten uitspreken. Je mag best eens boos zijn op elkaar, maar als je dan in de auto stapt en teruggaat naar hetzelfde huis, moet het ook klaar zijn. Ook voor de mensen om ons heen. Die kunnen we daar niet mee belasten. Zo wil ik het ook. Ik kan er niet tegen als dingen blijven hangen.’’

Artikel geplaatst op: 10 november 2017 - 18:02

Gerelateerd

Delen