‘Ik relativeer nu anders’

Nolan en Crispijn Ariéns Foto Glenn Wassenbergh

Geboorte van Nolan.
,,Hebben we samen naar toegeleefd. Je bent in mijn beleving ook samen zwanger, doet het samen. Ik was er ook flink mee bezig in m’n kop. Had ik het laatst nog over met Marcel van Ham, mijn teamgenoot die ook vader wordt. Zelfs als je aan het trainen bent, is je hoofd dan toch bij de baby. Zeker als het elk moment kan gebeuren. Die laatste fase vond ik ook heel indrukwekkend. Bij Cynthia had ik echt het gevoel dat ze een skippybal had ingeslikt, dat die buik echt niet groter kon. En dan groeide ze toch nog een beetje. Dat is zoiets moois. De bevalling was uiteindelijk niet makkelijk. Als man sta je er dan wel een beetje hulpeloos bij. Maar alle clichés zijn waar. Het is het mooiste dat je kan overkomen, en die kleine hoort er ook meteen bij. Je kunt eigenlijk al meteen niet meer zonder hem.’’
De verandering.
,,Er verandert inderdaad heel veel. Sowieso de hele situatie thuis. Bij ons was dat nog ingrijpender. Cynthia brak bij de bevalling haar stuitje, waardoor de eerste periode voor haar heel moeilijk was. Ze kon niks. Wat dat betreft waren we blij met alle hulp. Daardoor kon ik bijvoorbeeld wel het EK inline rijden. Zelf had ik vooraf wel wat gelezen om me voor te bereiden. Had zelfs een papa-cursus gedaan, een zaterdag met allemaal vaders. Dan vertellen ze van alles en denk je ‘tja, ok, het zal wel’. Ik liet het maar op me afkomen, maar ineens ben je dan echt vader. Da’s supermooi.
Die eerste periode heeft op mij wel veel indruk gemaakt. Veel mensen denken dat het meteen feest is als er een kleine is geboren. Bij ons was het vooral moeilijk. Cynthia merkt nog steeds de gevolgen. Gaat niet super met haar. Mijn respect voor Cynthia is echt enorm. Als je ziet wat er gebeurt met zo’n bevalling, da’s echt heftig. Hoe ze daar doorheen komt, vind ik geweldig. En als sporter is het soms ook lastig, maar dat valt eigenlijk in het niet. Natuurlijk wil je slapen, je rust pakken, maar dat schiet er soms bij in. Het kost energie. Dat is niet anders. Je krijgt er ook enorm vee voor terug.’’
Anders in de sport.
,,Ja, toch wel. Je relativeert anders. En eigenlijk meteen al. Ik merk dat tijdens de trainingen. Als het een keer een dag niet lekker loopt, heb je sneller de neiging te denken ‘ach, wat maakt het uit, er zijn belangrijker dingen in de wereld’. Op de een of andere manier voel ik ook in de sport meer verantwoordelijkheid, en die gaat verder dan een prijs winnen. Ik moet nu ook ons mannetje onderhouden. Natuurlijk doe je het uiteindelijk allemaal voor de prestaties, om te winnen. Maar nu neem je daarin ook die kleine mee.’’
Als vader betere sporter?
,,Weet ik niet. Misschien. Dat anders relativeren heeft me in ieder geval wel geholpen relaxter om te gaan met sport. Ik kan bepaalde dingen sneller loslaten. Dat geeft ook meer rust. Ik wil het beste uit de sport, wil het beste presteren met mijn lichaam. Maar ik ben ook allang blij dat mijn mannetje gezond is. En je staat soms anders in wedstrijden. De 200 op de Weissensee kan supermooi zijn, maar soms ook verschrikkelijk. De ene vijf minuten voel je je koning, de andere vijf minuten denk je ‘wat doe ik hier?’. Dan doet alles zeer. Op dat soort momenten riep onze coach Pascal Vergeer een keer dat mijn vrouw veel meer pijn had moeten doorstaan dan ik. ‘Rijden’, riep hij. Ik dacht dan inderdaad dat ik niet moest zeuren en doorgaan. Want je wilt ook graag voor hen winnen.’’
Nolan langs het ijs.
,,Vorig jaar is hij helemaal niet mee geweest naar het schaatsen. Ja, een keertje naar Thialf, maar daar kreeg hij niets van mee. Nu is hij iets ouder, en vindt hij het veel mooier. Hij snapt het ook een beetje. Bij foto’s van schaatsen, skeeleren of wielrennen, of zelfs als dat op televisie is, begint hij meteen te klappen. En alles is ‘papa’. Heel spontaan, en fanatiek ook. In de zomer is hij veel mee geweest naar het skeeleren. Zet Cynthia hem op de boarding en klapt hij voor iedereen, maakt niet uit wie er voorbij komt. Vind ik mooi.’’
Nolan ontroert je…
,,Als ik zie dat hij aan het genieten is. Kan met van alles zijn. Gebeurt ook best vaak, want hij geniet veel. Ook als hij speelt, of door de woonkamer rent, achter de hond aan, of andersom. Hij begint ons ook uit te dagen. Om een hoekje kijken, spelen. Geweldig om te zien. Als Nolan geniet, kan ik daar uren naar kijken.’’
Nolan en sport.
,,Hij vindt het geweldig om bezig te zijn, zit niet graag stil. Wat dat betreft lijkt hij ontzettend op mij. Ziet hij een bal, dan is het ook meteen ‘bal, bal’.’’
Zijn eerste schaatsen.
,,Heeft hij nog niet, maar nu Nolan goed kan lopen gaat hij komende winter wel mee naar de Weissensee. Daar gaat hij zeker voor het eerst schaatsen. Een paar easygliders en gewoon proberen. Dat willen we echt daar. Cynthia en ik vinden de Weissensee zoiets moois, daar willen we Nolan graag mee opvoeden.’’

Artikel geplaatst op: 10 november 2017 - 16:38

Gerelateerd

Delen

Er zijn nog geen reacties

Plaats je reactie: