TopsportKids
‘Sochi is een prachtige herinnering’

KADER:
Wat gebeurt er met een sporter als hij of zij vader of moeder wordt? Hoe gaan ze met het ouderschap om en wat is de invloed op hun loopbaan als topsporter? In deze rubriek vertellen topsporters onbevangen over hun levens na de geboorte van een kind. In de vierde aflevering Carien Kleibeuker en dochter Annemijn.
Moeder:    Carien Kleibeuker
Geboren:   27 februari 1986
Sport:      Schaatsster bij Clafis
Vader:      Robert
Dochter:   Annemijn
Geboren:   13 december 2008
Je bent één van de weinige topschaatsster die is bevallen en nog rijdt.
,,Ja, maar ik dacht zelf ook niet dat ik nog zou gaan schaatsen, had ook een beetje ouderwets beeld voor ogen: dat je lijf na de bevalling helemaal weg is en dat je niets meer kan. Maar al vrij snel deed ik toch weer iets, en ik realiseerde me opeens dat ik na de bevalling zonder training toch wel heel makkelijk reed. Ik dacht ‘verrek, misschien heb ik toch wel een beetje talent voor schaatsen’. Zo ben ik weer begonnen.’’
Je carrière lijkt na de bevalling beter dan ervoor.
,,Dat klopt denk ik wel. Van tevoren zou ik me daar enorm over hebben verbaasd. Maar ik ben nu ouder, heb meer meegemaakt. De basis is sterker, ook in mijn hoofd. Ik durf meer voor kansen te gaan. Voor mijn karakter is het eigenlijk wel goed geweest.’’
Is er veel veranderd sinds de geboorte van Annemijn?
,,Tuurlijk. Alles. Maar toch vond ik het heel mooi dat Annemijn kwam. Van het ene op het andere moment veranderen er dingen, maar het gaat gewoon zo. Ze is er en ze hoort erbij. Dat heb ik ook wel meer met de sport gekregen. Als je er voor traint, dan komt er ook wat. En komt het niet, dan doe je het net een beetje anders. Ik sta er meer blanco in. Komt denk ik omdat de basis thuis sterker is.’’
Is je perspectief in de sport ook veranderd?
,,In eerste instantie wel. Maar het stomme is dat ik nu vier jaar lang fulltime schaats en op een gegeven terugviel naar hoe ik de dingen deed toen ik 21 was. Het mooie van deze week aan de Weissensee is dat ik me realiseer dat dat niet goed is. Alles wordt steeds smaller, zeker in de langebaan. Je wereld wordt kleiner en kleiner, en je hebt het zelf niet in de gaten. Dat is voor mij niet goed. Hier breekt dat weer een beetje open, dan denk ik ‘zo kan het ook’. En ik schaats er niet minder om, misschien wel beter.’’
Je betrekt Annemijn ook bij je loopbaan.
,,Ja, maar het is voor mij eigenlijk gewoon mijn werk, deel van mijn leven. Dan deel ik dat met mijn kind. Dit is wat mama doet en af en toe ga je mee. Op haar iPad heeft ze op de achtergrond nog steeds een foto van Sochi. Vind ik heel mooi. We hebben echt overwogen: gaat ze mee of niet? Ze was vijf, en ik kan zelf dingen herinneren van toen ik vijf was, dus ja, ze ging mee. Voor haar is dat een herinnering voor later, want dit gaat ze onthouden. En dat is ook zo gebleken. Superleuk.’’
Schaatst ze zelf?
,,Nee. Ze heeft het wel een jaartje gedaan, maar vond het toen niet leuk. Dit jaar wilde ze wel weer, maar ik was nauwelijks thuis. Is het er een beetje bij gebleven. Maar we hebben beloofd dat te doen, dus wordt het volgend jaar. Het is niet iets wat van mij per se moet. Sport is belangrijk, maar ze tennist, doet aan atletiek en is hartstikke fanatiek. Als ze maar iets doet, dan vind ik het goed.’’
Wanneer ontroert Annemijn je?
,,Meestal heeft dat met haar te maken, niet met mij. Ze ontroert me om wie ze is, als ze iets doet waarmee ze voor zichzelf een prestatie levert of iets moois of leuks doet. Dan ben ik gewoon ook een trotse moeder, maar ik denk dat iedere ouder dat heeft.’’

Artikel geplaatst op: 15 februari 2018 - 00:00

Gerelateerd

Delen