Sponsor Edward van Dijk al vijftien jaar met hart in de marathon
‘Winnen in sport maakt gelukkig’

Zoals sporters passanten zijn in een ploeg, zijn sponsoren meestal passanten in een sport. Een paar jaar, en als de targets gehaald zijn of als het geld op is, trekken ze zich terug. In de marathon is dat niet anders. Tenzij het gaat om een zeldzame liefhebber als Edward van Dijk. In vijftien jaar tijd heeft hij hart voor de sport gekregen. Al die jaren had hij een ploeg rondrijden in het peloton, of soms zelfs meer dan één. En de liefde is nooit bekoeld, alleen maar heviger geworden.


Er gaan maar weinig marathons voorbij waarin Edward van Dijk niet langs de kant staat. Altijd in de buurt van zijn ploegleider en de jongens, vaak vergezeld door zijn vrouw Janneke en enkele co-sponsoren. Vooraf is het altijd gezellig, achteraf is het regelmatig feest. Zeker als zijn rijders weer eens succesvol waren.
Bij Van Dijk is de scheidslijn dun tussen zijn rol als sponsor en als onderdeel van het team. Vooral op natuurijs viert hij het feest na een zege net zo uitbundig als zijn rijders. ,,Vind ik belangrijk’’, stelt de 52-jarige ondernemer uit Dedemsvaart. ,,Het gaat bij ons niet alleen om de schaatsers, maar ook om de sponsors en de technische staf. We zijn een grote familie, waardoor een sfeer wordt gecreëerd waarin sporters zich prettig voelen en ook goed presteren. Ik weet dat bij sommige teams ouders niet bij hun jongens mogen zitten. Ik stimuleer dat juist na een wedstrijd. Kom er lekker bij zitten, roep ik. Neem een biertje, neem een bitterbal. Zo zit ik in elkaar, vind ik leuk. Ik denk dat het ook een positieve uitwerking heeft op de schaatsers.’’

Licht uit


Regelmatig doet de ploeg van Van Dijk het licht uit in de kantine van een ijsbaan. Daarin verschilt hij dan niet veel van de man die hem aanvankelijk de marathonsport in trok: Erik Hulzebosch. ,,Mooi verhaal’’, zegt Van Dijk. ,,Het was 2003 en ik had destijds vijftien of zestien winkels van Time Out Sport, met een kleine organisatie. Ik kende Hulzebosch, ging wel met hem om. Hij had de Nefit-ploeg, en dat volgde ik een beetje.’’
,,Op een avond vertelt Hulzebosch me dat hij iets moois heeft voor me. ‘Een marathonteam’, hield hij me voor. Ik had het idee dat ik te klein was om zo’n ploeg te sponsoren, maar Hulzebosch dacht daar anders over. TVM had twee weken voor de competitie de stekker uit die ploeg getrokken, zei hij. En dat het een heel goed team was, met Miel Rozendaal, Bertjan van der Veen, KC Boutiette en Pascal Vergeer als trainer en Jillert Anema als verzorger. ‘Ze hebben nu geen sponsor, rijden in een zwart pak’, ging Hulzebosch verder.’’
Hulzebosch bracht Van Dijk in contact met Vergeer, en daarmee was de entree van de ondernemer uit Dedemsvaart in het marathonschaatsen een feit. ,,We waren er zó uit. Wij faciliteerden de kleding, sponsorden wat geld. Contract getekend en klaar.’’

Neus in boter


Van Dijk viel met de neus in de boter. Met glimmende ogen kijkt hij terug op dat eerste jaar. ,,We wonnen direct alle wedstrijden. Het was echt absurd. Rozendaal en van der Veen waren giganten, Boutiette was een geweldige sprinter. De marathon is de laatste jaren erg veranderd, maar in die tijd was het bijna altijd een massasprint. Dat kwam mede door onze huidige trainer Peter de Vries, die destijds samen met zijn kompaan Peter Baars niets anders deed dan gaten dichtrijden om vervolgens Jan-Maarten Heideman af te zetten. Dat was natuurlijk een fenomeen, net als de Fransman Cédric Michaud. Maar wij hadden KC en dat was eigenlijk de snelste van allemaal. Rozendaal en Van der Veen wisten: als we die afzetten, winnen we.’’
Pascal Vergeer was een belangrijke factor in dat geheel. Edward van Dijk is nog altijd vol lof over de trainer, met wie hij nog steeds een goede band heeft. ,,Het wordt vaak aan Jillert Anema toegedicht dat de marathonsport professioneler is geworden, maar Vergeer is daarmee begonnen. Hij heeft ervoor gezorgd dat er anders werd getraind, dat zaken professioneler werden aangepakt. Anema heeft dat later geperfectioneerd en er een succesverhaal van gemaakt. Eerst was DSB onze grote concurrent, nu is Jillert Anema dat met BAM en A-ware.’’

Motiveert


Overwinningen als die van Karlo Timmerman in de Alternatieve zijn Van Dijk altijd bijgebleven. Net zoals de zeges van Rob Hadders in die fameuze natuurijswinter vroeg in 2012. ,,Winnen in sport maakt gelukkig’’, zegt Van Dijk stellig. ,,Dat geldt voor sporters, maar ook voor de staf en sponsor. Winnen motiveert je. Weet je, ik vond marathonschaatsen altijd al leuk, maar als je dan zelf een team hebt en je wint veel wedstrijden, ga je het steeds leuker vinden.’’
Zijn rol veranderde door de jaren heen ook. Aanvankelijk was Edward van Dijk alleen maar de sponsor. ,,Daarna ben ik de teams ook gaan managen. Ik stel de teams samen en regel de dingen daar omheen goed, zodat de jongens kunnen presteren. Daarbij doe ik best veel op eigen gevoel en inzicht. Ik loop al zó lang mee, volg álles, kijk de uitslagen van de beloften na, de rondetijden. Het is leuk je erin te verdiepen wat het grootste talent zou kunnen worden. Ie probeer ik dan in een vroegtijdig stadium onder contract te krijgen, zorgen dat ze beter worden en hopen dat het échte toppers worden.’’ Van dat proces heeft hij toch al een aantal voorbeelden in huis. ,,Eerst Simon Schouten, nu Bart Hoolwerf. Maar in een belofteteam van me ook ene Jorrit Bergsma.’’

Klik


Van Dijk zet eerst zelf een team op papier en daarna begint het overleg. ,,Met de coach, maar ook altijd wel met één of twee rijders die al langer bij de ploeg zijn. Belangrijkste vraag: past dit? Want dat heb ik wel geleerd. Ik heb één keer een team gehad dat totaal niet klikte met elkaar. Dan is het niet leuk. Alleen maar gezeik en gezeur, en je wint ook niks. Ook voor mij is een klik met de schaatsers belangrijk. In al die jaren heb ik er misschien eentje gehad waar ik echt geen klik mee had. Gelukkig in 99 procent van de andere gevallen wel. Blijkt ook wel uit het feit dat bepaalde schaatsers heel lang bij me rijden. Douwe de Vries uiteindelijk het langst, zeven jaar.’’
Na vijftien jaar is Edward van Dijk niet minder enthousiast dan in het prille begin. Sterker, misschien heeft hij de sport nog wel meer in zijn hart gesloten. Maar of de sponsoring ook positieve gevolgen heeft voor de business, dat is maar de vraag. ,,Lastig te meten’’, zegt Van Dijk. ,,Ik denk dat het uiteindelijk wel een positieve uitstraling heeft voor de naamsbekendheid, zeker als je een team hebt dat grote wedstrijden wint zoals op de Weissensee. Ik denk dat vooral de liefde voor de sport heel erg speelt. Daarna probeer ik Okay Fashion & Jeans zo goed mogelijk uit te dragen. Maar of het werkelijk effect heeft op de omzet, tja...’’
Wat hij wél kan meten, is zijn eigen goede gevoel. ,,Want dat is het vooral. Zeker met de contacten die je opdoet. In die vijftien jaar heb ik veel mensen en veel bedrijven leren kennen.’’ Met slechts enkele daarvan heeft hij nog ‘intens contact’, zoals Van Dijk het noemt. ,,Douwe de Vries, en Frank Vreugdenhil. Die heeft ook zes jaar bij me gereden en de meeste zeges geboekt. Zelfs meer dan KC Boutiette. En de jongens van het huidige team, daar heb ik supergoed contact mee. Dat geeft zoveel plezier.’’

Artikel geplaatst op: 28 oktober 2018 - 23:57

Gerelateerd

Delen