‘Meerdaagse hoort bij marathon’

Natuurlijk was iedereen er na vier dagen schaatsen wel een beetje klaar mee. De Trachitol Trophy eiste op fysiek gebied zeker z’n tol. Maar los daarvan waren de meningen in het peloton over de terugkeer van de Vierdaagse toch vooral heel positief.

Irene Schouten wint in de vierdaagse haar eerste klassement als marathonschaatsster. (Foto TimsImaging)


Winnaars zijn natuurlijk altijd positief, maar de liefde van Evert Hoolwerf voor de meerdaagse staat even los van zijn resultaat. ,,Zo’n Vierdaagse is altijd mooi. Wedstrijden kort op elkaar, pittig, dan komen in het klassement ook wat andere namen bovendrijven. Een meerdaagse hoort bij het marathonschaatsen, hoort op de kalender, en het is mooi dat die weer terug is.’’
De schaatser uit Eemdijk bewaart goede herinneringen aan vervlogen tijden. ,,Bij de Greenery Six stond ik steevast langs de kant. Geweldig. Thuis heb ik ook nog zo’n spruitjestrui, van Jan Maarten Heideman. Dit zit in mijn collectie van pakken van idolen die ik langzaam bij elkaar heb gescharreld.’’

Magisch


Langs de kant bij die Zesdaagse stond ook Irene Schouten. ,,Ging ik kijken in Alkmaar, waar ze heel vaak reden. Zocht ik inderdaad naar dat spruitjespak. Als je dat nu ziet, is het gewoon magisch. En net zoals dat spruitjespak dat nu is, hoop ik ook dat het Trachitolpak over een paar jaar net zo bijzonder is.’’ Schouten heeft er direct al een mooie bijnaam voor. ,,Het pillenpak.’’
Bart de Vries mag zo’n exemplaar in zijn kast hangen. De man van Bouw & Techniek won het sprintpak. ,,Bijzonder pak’’, vindt hij. ,,Vooraf hadden we al gezegd dat we zo’n pak binnen de ploeg wilden hebben. Ja, ik vind het echt een onwerkelijk pak, en nee, hij komt niet in de woonkamer. Krijg ik echt ruzie met mijn vriendin. Maar ik ga hem wel een mooi plekje geven.’’

Catenaccio


De Vries stelt eerlijk persoonlijk niet per se een meerdaagse op de kalender te hoeven. ,,Ik heb heel veel jaren zonder gedaan, en dat ging prima. Ik vind het mooi hoor, daar niet van. En voor de sport is het prima. Het evenement moet nog wel even groeien, maar de eerste stap is gezet.’’ Hij zag ook hoe resultaat heel lang de koers beheerste. ,,Wij noemden het in de eerste dagen al catenaccio-schaatsen. Heel verdedigend en tam. Pas op de laatste dag ging het peloton los en dat maakte veel goed.’’
Evert Hoolwerf is dat wel met hem eens. ,,Iedereen kijkt vooral naar het klassement, waardoor die tussensprints ook een beetje ondersneeuwen. Maar je ziet op die laatste dag hoe zwaar het eigenlijk allemaal is. Dat zijn de wedstrijden voor de grote mannen, en dan zie je er ook maar zo’n vijftien aan de finish komen. Voor mij is dat wat marathonsport inhoudt.’’

Gas geven


Datzelfde signaleert Irene Schouten bij de dames. ,,Dan komen de echt sterke rijdsters naar voren. Zeker als het honderd ronden zijn, dan wordt er gewoon pas écht gas gegeven. Over zestig rondjes rekenen ze toch allemaal op een eindsprint en zijn de meesten zichzelf alleen maar aan het sparen voor de finale. Die laatste wedstrijd in Groningen was toch geweldig?’’
Jillert Anema liep in Groningen glunderend rond. Niet alleen vanwege de successen van zijn team, maar ook omdat hij die meerdaagse mooi vindt. ,,Oorspronkelijk ben ik daar wel een fan van. Maar nu de eerste in Breda was, wist ik meteen weer wat mijn ‘ja maar’ was. Al die files op zo’n doordeweekse dag. Ik was een uur en twintig minuten langer onderweg op een rit van twee uur. Verschrikkelijk. Daar zouden ze rekening mee moeten houden. Maar die meerdaagse op zich is natuurlijk een mooi festijn op de kalender.’’ Anema reed ze zelf als schaatser ook. ,,Zeker, de Heineken Zesdaagse. Mooie tijden.’’

Artikel geplaatst op: 10 december 2018 - 08:32

Gerelateerd

Delen