Blessureleed maakt hard einde aan Olympische droom Freek van der Wart ‘De Spelen zijn over nog
voor ze begonnen zijn’

Freek van der Wart maakte jarenlang vast onderdeel uit van de steeds succesvollere groep Nederlandse shorttrackers. Europees kampioen, wereldkampioen; hij maakte alles mee. Maar een olympische medaille zit er waarschijnlijk niet in. Van der Wart zag enkele weken terug zijn olympische droom uiteenspatten. Dat was het dramatische einde van twee rampjaren voor Freek van der Wart.

Freek van der Wart:

door Eric Korver
Even terug naar Sochi, naar de Spelen van 2014. Het Nederlandse kwartet op de relay geldt als kanshebber voor olympisch eremetaal. Het is de race die de kroon moet zetten op een traject van jaren. Maar al in de eerste bocht gaat het fout, als de schaats van Van der Wart haakt achter de Kazach en hij ten val komt. Weg olympische medaille. Van der Wart houdt zich vast aan het idee dat hij over vier jaar in PyeongChang opnieuw een kans krijgt.
Maar vier jaar is een lange tijd, weet Freek van der Wart inmiddels. Jaren waarin van alles kan gebeuren. Zeker de laatste twee waren niet zoals hij die zich had voorgesteld. En door de voorlopige afloop stortte zijn wereld in. Freek van der Wart doet zijn verhaal. Met hoorbare emotie, soms even zoekend naar de juiste woorden. Maar hij vertélt.
,,Ik heb de laatste twee jaren veel meegemaakt, al zeg ik het zelf. Rond de Spelen in Sochi ging mijn schouder regelmatig uit de kom. Steeds vaker en steeds verder. Dat moest worden geopereerd, besloten we, om te voorkomen dat het bleef gebeuren. De banden waren ingescheurd en verruimd, dat ging niet vanzelf meer genezen. Maar die operatie was zwaarder dan verwacht. Ik had wel geroepen dat ik niet veel last had, maar toen die schouder eenmaal open was, bleek de schade behoorlijk.’’

Herstellen

,,Na die operatie moest ik best lang herstellen, maar uiteindelijk kon ik weer trainen. Ging lekker. Ik wilde terug naar mijn oude niveau, zo snel mogelijk aansluiten bij de groep. Al vlot had ik echt een heerlijke shorttracktraining. Dat voelde goed. De keer daarna was er een langebaantraining. Ik viel aan het einde van de bocht, bij de boarding. Mijn eerste ingeving was dat ik niet op m’n schouder moest vallen. Ik draaide die schouder weg, maar kwam verkeerd in de kussens, met mijn voeten eerst. Ik lag op het ijs en zag meteen dat mijn enkel kapot was. Gebroken.’’
,,In het ziekenhuis was ik al met mijn herstel bezig. Die operatie moest goed. ‘Moet ik hier geopereerd worden, is dit waar ik moet zijn?’, was mijn eerste vraag in het Medisch Centrum Leeuwarden. Het antwoord was ja. Maar twee weken na de operatie waren er bij de eerste controle al twijfels. Bij een scan bleek drie weken daarna dat er zes millimeter lengteverschil zat in m’n kuit. Verkeerd gezet.’’

Doorzagen

,,Ik moest direct weer worden geopereerd, maar na vijf weken was het bot al aan elkaar gegroeid. Dat moesten ze op de plek waar de genezing vers was doorzagen, waarna ze de botdelen uit elkaar hebben gesteld. Moest ik weer opnieuw beginnen met herstellen en revalideren.’’
,,Ik brak mijn enkel op 9 augustus. De volgende operatie was half september. Dat was het moment waarop het seizoen voor de shorttrackers al van start ging. Weet je, ik kon het allemaal best goed aan. Maar toen ik te horen kreeg dat het niet goed was gegaan, werd ik wel even gek in m’n hoofd. Dan zijn meteen al je kansen voor de rest van het seizoen weg. Juist daarom vroeg ik in het MCL of ik daar goed was. Toen kon ik nog kiezen, en als je kunt kiezen, wil je de beste. Maar die kreeg ik pas de tweede keer.’’
,,Dan is het half september, kun je het seizoen vergeten. Ik had aanvankelijk nog wel een beetje in mijn achterhoofd dat ik het WK misschien nog zou kunnen halen. Daar trainde ik ook heel hard voor. Maar na die tweede tegenslag ging ook dat niet meer lukken. Vorig seizoen heb ik daardoor helemaal niet gereden. Alleen de laatste maand kon ik op het ijs staan. Duurde het nog drie weken voor ik überhaupt iets normaals kon doen.’’
,,In maart heb ik nog een tussenoperatie ondergaan om de stelschroef eruit te halen tussen scheenbeen en kuitbeen. Was de vierde operatie binnen een jaar. Na het verwijderen van die schroef kwam mijn voet pas los en moest ik eigenlijk opnieuw leren lopen. Bovendien zakte mijn voet door, moest ik dat weer helemaal optrainen. Maakte het allemaal niet makkelijker qua schaatsen.’’

Knokker

,,Natuurlijk heb ik me tussendoor wel eens afgevraagd waarom dit mij allemaal overkwam. En of het nog goed zou komen. Daar had ik alle vertrouwen in. Er was geen enkele twijfel dat ik niet zou terugkomen op mijn oude niveau. Ik ben een knokker. Heel erg zelfs. Mijn talent zat voornamelijk in knokken, in doorgaan wanneer anderen dachten dat het niet kon.’’
,,Ik ben niet het grootste schaatstalent, en al helemaal niet het grootste shorttracktalent. Maar door knokken, altijd willen knokken, en altijd doorgaan waar anderen stoppen; daardoor ben ik goed geworden. Twaalf jaar geleden werd ik nog uitgelachen. Ik was ruim één meter tachtig, woog tachtig kilo en wilde als shorttracker naar de top. ‘Nou, succes’, kreeg ik te horen. Maar het lukte me wel. En zoiets had ik nu ook. Zo’n blessure, een ongeveer verbrijzeld kuitbeen, maar ik wilde terugkomen.’’
,,Fysiek ben ik nu weer helemaal goed. Alleen is mijn enkel veranderd. Die staat nu anders onder mijn lichaam. Dat is zo gegroeid omdat alle pennen er nog in zitten. Een plaat, zes schroeven en aan de binnenkant ook nog twee. Daardoor is het allemaal anders geworden dan het was. Dat heeft gevolgen op het ijs. Alles wat op maximaal gaat, is goed. Maar zodra het écht hard moet, gaat het niet meer vanzelf.’’

Onderuit

,,Dat merkte ik tijdens de wedstrijd in Italië, waar de nummers vijf en zes van het wereldbekerteam reden, plus de nummers zeven en acht. Die acht, dat was ik. Moesten we vechten om twee posities, maar die voet speelde me parten. Eigenlijk het hele jaar al, maar ik probeerde er altijd omheen te trainen. Nu ging ik een paar keer onderuit, reed dus niet goed genoeg en kreeg eind oktober te horen dat ik niet mee mocht naar de wereldbekers in Azië. En als je die niet rijdt, kiezen ze je ook niet voor de Spelen. Die selectie wordt na deze serie wereldbekers bekendgemaakt.’’
,,De mededeling kwam niet uit de lucht vallen. Ik weet hoe Jeroen Otter (bondscoach, EK) selecteert. Als ik dan in de drie ritten waarin ik het moet laten zien op de grond lig te dweilen, weet ik ook wel dat Jeroen mij niet gaat meenemen naar de wereldbekers. Eigenlijk wist ik het die vrijdagavond in Bormio al. Op maandag kwam de bevestiging, en die komt dan alsnog keihard aan.’’
,,Ik had nog één ding in mijn hoofd, en dat waren de Spelen. Na die maandag was ik zeker dat die aan mijn neus voorbijgaan. Tenzij er iemand nog een been breekt. Aan de ene kant hoop je daar nog een beetje op, aan de andere kant niet. Dat gun je niemand. Maar je zoekt een strohalm. Dan nog moet ik goed genoeg bevonden worden om nummer vijf te zijn, en voorlopig ben ik nog nummer acht. Niet de positie die bij me past. Vind ik ook totaal niet leuk.’’

Rollercoaster

,,Het is gewoon een onwerkelijke rollercoaster waarin ik nu al twee jaar zit. Zo langzamerhand wen ik er zelfs een beetje aan dat het maar blijft komen. Ik weet zelf ook niet goed wat ik er mee moet. Ik weet ook niet of ik nog over deze klap kan komen. Eigenlijk is er ook niets meer om overheen te komen. De Spelen zijn voor mij over nog voordat ze begonnen zijn. En dan? Ik weet het niet.’’
,,Ik moet me nu echt beraden op de toekomst. Da’s heel moeilijk. Ik heb er ook geen zin in op een lager niveau te rijden. Strijden voor een wereldbekerticket terwijl ik die tien jaar lang gereden heb. Vlak voor het WK vertelden die jongens van de NOS me nog dat ik 121 relays onafgebroken op het formulier stond. Hadden ze uitgezocht. Dan wil ik me niet elke keer weer móeten bewijzen.’’
,,Dat heb ik de laatste twee jaar al gehad. Het heilige moeten was altijd aanwezig. Ik voelde ook wel dat ik niet goed genoeg was, dat mijn niveau niet hoog genoeg was. Dan ben je heel erg bezig om het beter te maken, wil het weer niet, en kom je nog gefrustreerder van het ijs af. Het plezier is er wel een beetje bij ingeschoten. Daar denk ik nu aan. Hoe kan ik weer plezier krijgen in shorttrack?’’

Adrenaline

,,Je doet het altijd voor de prestaties. Voor de Spelen, voor de kampioenschappen. Daarvoor ga je uiteindelijk elke dag naar de ijsbaan. Maar in mijn optiek moet je ook elke dag ergens een bepaalde adrenalinerush krijgen waardoor je de volgende dag toch weer naar het ijs wilt. En de volgende, en de volgende. Als je die elke dag kunt opzoeken, wordt het ineens heel makkelijk om het allemaal te doen.’’
,,Voor mij zat die rush erin op snelheid een pivot te draaien. Op je rechterbeen, hand aan het ijs, zo de binnenkant insturen, en een inhaalactie maken of krap draaien. Kicken! Deed ik elke training wel een paar keer. Voelde zó goed. Maar door die rechterenkel kan ik die pivot niet meer zo mooi maken als voorheen. Ik mis nu die kick. Die wil ik terugvinden, zodat ik elke keer weer ergens van kan genieten.’’
,,Of ik straks kan kijken naar de Spelen, dat weet ik nog niet. Zal wel moeilijk zijn, denk ik. Maar ik moet het ermee doen, moet accepteren dat ik de Spelen niet heb gehaald. Dat heeft tijd nodig. Aan de andere kant, ik heb twee mogelijkheden gehad. Als je die alle twee niet pakt, was ik niet goed genoeg. Ik heb alles gegeven, álles. Maar ik was niet goed genoeg. Heb ik zelf gedaan, maar het blijft wel verdomde moeilijk.’’

Artikel geplaatst op: 10 november 2017 - 13:09

Gerelateerd

Delen

Er zijn nog geen reacties

Plaats je reactie: